Vraag:
Is het gepast dat een bestaande groep zich afscheidt van de partij en zich op basis van dezelfde ideeën vormt tot een nieuwe partij of groepering?
Antwoord:
Als een bestaande groep zich afsplitst van de partij en probeert een nieuwe partij op te richten op basis van dezelfde ideeën, dan blijkt hieruit dat er persoonlijke motieven in het spel zijn. Van degenen die een nieuwe partij oprichten, kan gezegd worden dat zij uit zijn op leiderschap. In zo’n geval is het oprichten van een nieuwe partij niet toegestaan. Waarom zouden ze überhaupt een nieuwe partij oprichten, terwijl er al een partij is die serieus en oprecht met deze ideeën werkt? Als er een andere reden is, willen we die graag begrijpen.
De intentie moet puur en oprecht zijn, alleen omwille van Allah. Een kwestie persoonlijk maken is niet toegestaan. Allah accepteert dat niet.
Er zijn duidelijke verzen en hadiths die stellen dat een daad die niet louter omwille van Allah is verricht, door Allah niet wordt geaccepteerd en leidt tot bestraffing.
Het bundelen en verenigen van de krachten van moslims op basis van dezelfde ideeën is efficiënter, brengt hen dichter bij de overwinning, en Allah zal deze eenheid zegenen.
Als de ideeën, methode, het programma en doel van de organisatie sterk zijn, is het opzetten van een andere organisatie met dezelfde uitgangspunten in geen enkel opzicht toegestaan. Sterker nog, om het doel te bereiken is het verplicht om zich extra in te zetten binnen de bestaande organisatie.
Als men toch hetzelfde werk zal verrichten, waarom dan een nieuwe organisatie oprichten? Is er dan nog een andere reden dan de liefde voor leiderschap?
In de Mekka- en Medina-periodes was er slechts één hizb (partij/groep): dat was de hizb van de Boodschapper van Allah ﷺ en de metgezellen. Tijdens de periode van de Rechtgeleide Kaliefen ging deze hizb verder. Deze hizb heeft de islamitische staat opgericht en in stand gehouden. Geen enkele metgezel probeerde een andere organisatie op te richten; allen bleven trouw aan zijn bevelen.
Na de metgezellen kwamen de tâbi‘în, en na hen de tebe‘u’t-tâbi‘în. Ook zij probeerden het werk van de metgezellen voort te zetten. Hoewel er in hun tijd geen volledig georganiseerde hizb was, functioneerden ze in harmonie als een soort hizb. Ze grepen nooit naar wapens; hun strijd was uitsluitend intellectueel en politiek. Terwijl ze de leiders ter verantwoording riepen, boden ze ideeën aan en maakten ze de ummah bewust. Want de ummah verzamelde zich om hen heen.
In de 4e en 5e islamitische eeuw (hidjri), waren er leerlingen van de tebe‘u’t-tâbi‘în, en hun leerlingen. De ummah was levendig, er waren veel moedjtahids. Maar daarna begonnen mensen zich te richten op navolging (taqlid) en probeerden zij de deur van ijtihad te sluiten. Daarom kan men zeggen dat, vanaf de 7e eeuw, door het verwaarlozen van de Arabische taal en ijtihad, de achteruitgang van de ummah begon. Deze achteruitgang duurde voort tot het kalifaat ten val kwam – of beter gezegd: dit proces leidde uiteindelijk tot die val.
Daarna begonnen de koloniale ongelovige staten en de seculiere regimes die zij oprichtten, met het rechtstreeks implementeren en opdringen van koefr-ideeën aan de ummah.
Als voorbeeld: ongeveer 70 jaar geleden, toen Hizb-ut Tahrir werd opgericht met het doel om het kalifaat te herstellen en de ummah te redden en te verheffen, keerden de ongelovige machten en hun bondgenoten zich tegen deze organisatie. Ze zagen haar als de gevaarlijkste beweging. Ze probeerden haar te verdelen of concurrerende groepen op te richten.
Daarom is het verplicht om de eenheid van deze organisatie te behouden en haar kracht te versterken. Als iedereen zich afsplitst en op basis van dezelfde ideeën een nieuwe organisatie probeert op te richten, dan raken alle inspanningen verspreid – en het kan zelfs leiden tot onderlinge strijd. Want we hebben in veel groepen en bewegingen gezien dat zij, ondanks dat ze op dezelfde ideeën gebaseerd waren, zich in zo’n situatie bevonden en elkaar uiteindelijk schade toebrachten.
Iemand die werkelijk overtuigd is van de ideeën en methode van de groep of partij waarmee hij werkt, en dit met oprechtheid doet, zal nooit overwegen om een andere organisatie op te richten. Integendeel, hij zal zich met al zijn kracht inzetten om deze ideeën te verspreiden en te versterken.
Comments are closed.