Aanvulling op de antwoord van de vraag: “Waarom is het behouden van de eenheid van de groep een verplichting? Hoe wordt de kracht van eenheid verstoord?”

Dierbare broeders,

Ik dank alle broeders die instemden met, waardering toonden voor, een reactie gaven op en deelden het antwoord dat ik gaf op de vraag over het bewaren van de eenheid van de groep. Zoals zij voor mij bidden, bid ik ook tot Allah voor hen. Moge Allah tevreden zijn met jullie allen.

Om deze kwestie nog beter uit te leggen, wil ik een voorbeeld geven:

Tussen 1967 en 1969 werden er arrestaties verricht en gevangenisstraffen opgelegd aan jongeren van Hizb-ut Tahrir door het onderdrukkende, seculiere, democratische regime. Eén van deze jongeren verliet de Hizb en richtte halverwege de jaren ’70 een aparte partij op gebaseerd op de ideeën van de Hizb.

De assistent van deze persoon kwam er, nadat hij met onze broeders in contact was gekomen, achter dat deze ideeën in feite toebehoorden aan Hizb-ut Tahrir. Toen hij aan zijn leider vroeg: “Deze ideeën behoren tot Hizb-ut Tahrir, waarom werken we niet met hen samen?”, was de leider erg verbaasd en zei tegen hem:
“Kijk, niemand anders dan ikzelf kan dit werk in Turkije leiden.”

Nadat de assistent dit voorval had verteld aan de andere leden van de partij, verlieten zij allemaal de partij en kwam er een einde aan de activiteiten van die partij. De assistent vertelde mij dit persoonlijk.

Toch was deze jongeman die de partij oprichtte, toen hij nog bij de Hizb was, een zeer ijverige persoon. Maar er was een merkbare liefde voor leiderschap bij hem aanwezig. Broeders die in de jaren ’60 met hem werkten, vertelden mij dit. Toen ik hem leerde kennen, kreeg ik hetzelfde gevoel. Hij had dit zelfs eens openlijk geschreven in zijn tijdschrift.

Het uiteenvallen van zijn partij trof hem diep. Toen hij zich wilde onderscheiden, begon hij twijfels te zaaien over de soenna, beïnvloed door schrijvers die oriëntalisten als bron gebruikten.

Eens sprak ik met hem in het bijzijn van meer dan 20 mensen, en probeerde ik zijn opvatting recht te zetten. Hij bleef stil bij mijn antwoorden. Sommigen stelden hem daarop het volgende voor:
“Laten we de zienswijzen van deze broeder in jouw tijdschrift publiceren, en geef jij daarop een weerwoord.”
Hij antwoordde: “Ik zal ernaar kijken,” maar er kwam verder geen reactie.

Ik zou enkele soortgelijke voorbeelden uit andere landen kunnen geven, maar dan zou dit schrijven erg lang worden.

Waarom probeert men, ondanks dat men dezelfde ideeën en dezelfde methode hanteert, toch een aparte organisatie op te richten? Voor zover ik zie, is de reden hiervoor meestal persoonlijk.

Als men een andere partij opricht, zal men toch weer tot dezelfde ideeën oproepen? En zal men niet weer met dezelfde methode werken? Waarom verkiest men dan niet om in de oorspronkelijke Hizb te blijven werken?

Als men geen verantwoordelijkheid heeft gekregen, laat men dan zijn als Abu Dharr. Toen de Boodschapper van Allah (vrede zij met hem) hem duidelijk maakte waarom hij hem geen verantwoordelijkheid gaf, werd Abu Dharr niet boos op de Hizb van de Boodschapper en verliet hij die niet.

Als men uit een verantwoordelijkheid wordt ontheven, laat men dan zijn als Khalid bin Walid. Toen Khalief Omar hem uit zijn hoge functie verwijderde, kwam hij niet in opstand. Toen hij het vroeg, legde Omar de reden van zijn ontslag uit. Ook al verdedigde Khalid zich uitvoerig, hij verliet de Hizb van de metgezellen niet.

Toen Usama bin Zayd op zijn 17e werd aangesteld als bevelhebber van een leger van 30.000 man, namen de grote metgezellen onder zijn bevel plaats zonder boos te worden of zich af te scheiden.

Deze drie voorbeelden zijn toepasbaar op velen; of beter gezegd, ze vormen de reden voor het vertrek van velen:
– Ofwel heeft men geen verantwoordelijkheid gekregen,
– ofwel is men uit een gegeven verantwoordelijkheid ontheven,
– ofwel had hij moeite met sommige personen die verantwoordelijk waren.

Sommige mensen handelen ook uit angst of uit eigenbelang, en camoufleren dit gedrag!

Terwijl er gestreefd wordt naar het oprichten van een Khilafahstaat, moeten alle inspanningen van de werkenden worden gebundeld. Men moet in elke situatie geduldig met elkaar zijn. Verspreiding en verdeeldheid leveren geen voordeel op, maar juist schade.

Zelfs als iemand de Hizb verlaat of een administratieve straf krijgt, moet hij geduld tonen en de Hizb blijven steunen in haar werkzaamheden. Met Allah’s toestemming zal hij nog steeds de beloning van het werk ontvangen.

Wanneer de staat eenmaal is opgericht, kunnen op basis van artikel 21 van de Islamitische Grondwet meerdere partijen worden opgericht die gebaseerd zijn op de Islamitische geloofsovertuiging en de daaruit voortvloeiende ideeën. Dit brengt geen groot nadeel met zich mee.

Vanaf dat moment dient men zich te richten op: het sterker ondersteunen van deze staat, het controleren van haar leiders, het corrigeren van hen, het aanbieden van ideeën, het verhogen van het intellectuele niveau van de gemeenschap, het versterken van haar politieke bewustzijn, het dragen van de da’wah en het opleiden van grote staatslieden.

Laten we, zoals onze overleden Kalief Abdulhamid II zei, niet zeggen: “Er is een tekort aan mannen (kaht-ı rical) in het volk.” In zijn tijd bestonden er nog geen islamitische hizben als deze, daarom werden er geen staatslieden gevormd die gebaseerd waren op de islamitische geloofsovertuiging. Integendeel, er ontstonden groepen zoals Ittihat ve Terakki die beïnvloed waren door westerse ideeën; zij bedierven zowel de staat als de denkwijze van de ummah om op het westen te lijken.

Partijen die vandaag de dag zijn opgericht op basis van secularisme, democratie, nationalisme en vaderlandsliefde, brengen bestuurders en ambtenaren voort die gebaseerd zijn op deze ideeën. Zij bederven de denkwijze van het volk nog verder. Ze verhogen het intellectuele en politieke bewustzijn totaal niet, integendeel: ze brengen mensen voort die beïnvloed zijn door het westen, pragmatisch zijn en enkel op eigen voordeel gericht.

Hoezeer deze mensen ook zeggen: “Wij zijn moslims,” hun mentaliteit, politieke bewustzijn en kijk op de wereld zijn in strijd met de islam. Daarom is het onmogelijk dat zij staatslieden opleiden die gebaseerd zijn op de islam.

Zoals ook blijkt uit de afgelopen 100 jaar van de republiek, is er geen enkele echte staatsman voortgebracht.

Daarom is het een verplichting om de eenheid van een islamitische hizb zoals Hizb-ut Tahrir, die gebaseerd is op de islamitische geloofsovertuiging, te bewaren en te versterken, haar aantal te vergroten, haar overal te verspreiden en haar te ondersteunen.