Het is duidelijk dat Amerika zijn agressie niet alleen kan doen, maar kan dit op twee manieren doen: ofwel door allianties te vormen met andere landen en machten, ofwel door andere landen te laten stilzwijgen en het te laten doen wat het wil.
De eerste directe Amerikaanse militaire interventie in ons land was in 1991 in Irak, toen Amerika een alliantie vormde met ongeveer 32 landen uit de regio, Europa en elders onder het voorwendsel van de bevrijding van Koeweit.
Vervolgens lanceerde Amerika in 1992 een aanval op Somalië, waarbij het een alliantie vormde met Egypte, Turkije en Pakistan, terwijl de rest van de landen zwijgzaam bleef.
Vervolgens viel Amerika in 2001 Afghanistan aan en bezette het, waarbij de NAVO-landen hun krachten met het land bundelden en Pakistan en Centraal-Aziatische landen alle nodige middelen ter beschikking stelden en hun troepen toestonden om door hun grondgebied te trekken of er bases te vestigen.
Vervolgens viel Amerika in 2003 Irak binnen en bezette het land, in samenwerking met Groot-Brittannië en Australië, en werd het gesteund door ongeveer 36 landen over de hele wereld.
Vervolgens viel Amerika in 2014 Syrië binnen met een alliantie van 60 landen, en Turkije onder Erdogan stelde zijn bases open, net zoals tijdens de invasie van Irak en de agressie tegen Afghanistan als lid van de NAVO. Qatar stelde in alle gevallen zijn bases open.
De grote en kleine landen blijven stil, of veroordelen het hooguit. Rusland en China, als grote landen die het potentieel hebben om zich tegen Amerika te verzetten als het in actie komt, zijn stil gebleven of hebben het veroordeeld.
Geen enkel land verzet zich ertegen of neemt het op tegen de VS, waardoor de VS in elk land een monopolie heeft en veel landen de VS steunen totdat zij aan de beurt zijn.
Iran heeft middels meerdere functionarissen toegegeven dat het de Verenigde Staten heeft geholpen bij de bezetting van Afghanistan en Irak en bij het veiligstellen van de stabiliteit van de bezetting aldaar met zijn inlichtingendiensten en zijn aanhangers, die het heeft gevraagd zich niet tegen de bezetting te verzetten en organisaties op te richten om de mujahideen te bestrijden. Daartoe heeft het later de Popular Mobilisation Forces en de Quds Force opgericht onder leiding van Soleimani, en hun leiders, zoals Sistani, hebben een fatwa uitgevaardigd die het bestrijden van Amerika verbiedt, en politieke steun verleend aan de door Amerika in beide landen gevestigde regeringen. Iran heeft Amerika geholpen in Syrië, waar Iran het Syrische volk heeft bestreden dat in opstand kwam tegen de agent van Amerika.
Iran bracht zijn partij in Libanon en zijn aanhangers uit Irak, Afghanistan en Pakistan mee. Zelfs toen zijn rol in deze landen ten einde was, verwijderde Amerika het uit deze landen.
Nu is het tij gekeerd voor wat Iran heeft gedaan, en Amerika wijst Iran met de vinger en eist dat het zich onderwerpt aan zijn voorwaarden met betrekking tot zijn nucleaire programma en raketindustrie, evenals de volksprotesten tegen het regime. Opgemerkt moet worden dat Iran sinds de oprichting van zijn republiek een beleid heeft gevoerd dat in het kielzog van Amerika loopt, zoals blijkt uit de bovengenoemde gebeurtenissen. Iran gelooft dat het veilig zal zijn voor Amerika, dat Amerika ooit omschreef als de Grote Satan, wanneer Iran zich met Amerika verbindt, zodat deze Satan het geen kwaad zal doen en het zo zijn belangen kan behartigen en tegelijkertijd de belangen van Amerika in de regio kan behartigen. Deze duivel zwijgt echter niet over zijn volgelingen, agenten, vrienden, partners en degenen die in zijn invloedssfeer volgen. Hij is bereid hen aan te vallen, hen zonder hulp achter te laten of hen in de steek te laten als dat in zijn belang is. Zijn motto is “Amerika eerst”.
Amerika is begonnen Europese landen te bedreigen als ze Groenland niet aan hen afstaan, waardoor Oekraïne alleen achterblijft om te lijden onder Rusland en Europese landen de verantwoordelijkheid op zich moeten nemen om hem te helpen. Amerika heeft zijn agenten in de steek gelaten die het grote diensten hebben bewezen, zoals Pervez Musharraf, Nawaz Sharif en Imran Khan in Pakistan, Soeharto in Indonesië, Hosni Mubarak in Egypte, Omar al-Bashir in Soedan en Bashar al-Assad in Syrië.
Het geheim van de nederlaag van Amerika ligt in het voorkomen dat andere landen zich met Amerika verbinden, niet zwijgen over zijn agressie en intimidatie, Amerika met vastberadenheid en ernst confronteren, geen bases toekennen of middelen faciliteren, en behandelen als elk ander land waarvan de soevereiniteit en hegemonie beperkt zijn tot zijn eigen grondgebied.
Tot nu toe is er geen sprankje hoop dat deze landen deze taak op zich zullen nemen. Er is geen hoop behalve in het rechtvaardige kalifaat, dat binnenkort zal worden opgericht, met de wil van Allah, en zal Amerika confronteren en ervoor zal zorgen dat alle landen Amerika niet steunen, geen bondgenootschap met het aangaan, het niet faciliteren van zijn doorgang door hun grondgebied, wateren of luchtruim, en geen bases voor het oprichten, door de publieke opinie tegen het op te hitsen en contact op te nemen met alle landen om hen hiervan te overtuigen.
Comments are closed.